TEEETALK

เชื่อหรือไม่ว่าเมืองไทยคนจนน้อยลงจริงๆ
ผมได้พิสูจน์มาแล้วเมื่อจากการเดินสำรวจอย่างไม่ได้ตั้งใจ

เริ่มต้นจากหลังจากผ่านพ้นวันเกิดมา ทุกวันศุกร์ผมต้องการทำบุญโดยซื้ออาหารกล่อง
เพื่อจะเอาไปให้คนยากไร้ หรือ ขอทานนั่นแหละ  ครั้งละกล่องสองกล่อง

ตอนซื้อครั้งแรกในวันเกิด หาคนให้ได้ง่ายมาก ที่แยกบางลำภู เพราะตอนนั้นยังฟ้าสว่างอยู่ ไม่ค่ำนัก
แต่หลังจากนั้น ผมเริ่มลืมไปบ้าง ไม่มีเวลาบ้างกว่าจะมาหาซื้อข้าวกล่อง ก็ล่วงเลยจนฟ้าใกล้มืดซะแล้ว

ครั้งแรกของการเดินแสวงบุญจึงเกิดขึ้น
ผมเริ่มซื้อข้าวกล่องที่ร้านต้มข้างทางถนนพระสุเมรุ (ราคากล่องละ 40ทีเดียวเชียว)
แล้วก็เริ่มเดินหากลุ่มเป้าหมาย  เส้นทางที่เดินคือ เดินเลาะริมถนนพระสุเมรุ ไปจนถึงแยกบางลำภูแล้วเลี้ยวขวาไปทางถนนข้าวสาร แล้วไปเดินเข้าซอย ข้างวัดชนะสงคราม ทะลุออกมา ถนนพระอาทิตย์
..ปรากฏว่า ไม่มีเกลุ่มเป้าหมายเลย  เลยเดินถือกล่องข้าวแกว่งไปแกว่งมาขึ้นออฟฟิศ แล้วก้เดินขึ้นเดินลง เข้าๆออกๆ วนเวียนอยู่แถวหน้าออฟฟิศเพราะไม่รุ้จะทำยังไงกับกล่องข้าวที่ซื้อมา ผลสุดท้าย หลังจากพักเบรกคั่นเวลาด้วย ปาร์ตี้พิซซ่าลันตา เลยตัดสินใจถือข้าวกล่องไปยังสนามหลวง
ปรากฏว่า สนามหลวงมีโรงทานตั้งตระหง่าน มองไปรอบข้างดูเหมือนว่ากลุ่มเป้าหมายท่าทางจะทานกันอิ่มแปล้  นอนผึ่งพุงกันถ้วนหน้า  เดินถาม ยายคนแรก ยายบอกว่ายายอิ่มแล้ว เดินต่อไปเรื่อยๆ จนถึง โค้งหน้าวัดพระแก้วถึงได้เจอยายอีกคน ยายก็รับไว้แล้วกล่าวขอบคุณ ผมแอบปลื้มได้หน้าไปตามๆกันแม้ไม่มีใครมาตามถ่ายรูปไปลงหนังสือ ก่อนจะเดินข้ามเรือท่าช้างกลับบ้านอย่างสบายใจ ณ เวลา สามทุ่มกว่าๆ

ครั้งที่สองของการเดินแสวงบุญ
ครั้งนี้ด้วยการแนะนำของพี่กัง ว่ามีข้าวไข่เจียวแสนอร่อย ไปหลบมุมขายในหลืบสวนสันติ เป็นร้านยายแก่ๆคนนึงตั้งโต๊ะทอดขาย ด้วยความที่ว่าอยากกระจายรายได้ไปยังคนแก่เราจึงควรอุดหนุน โดยไม่ได้บอกใครว่าจริงๆแล้วข้าวไข่เจียวนั้นราคาแค่กล่องละ 10 บาท  สองกล่อง 20  นับว่าเป็นการประหยัดงบ ได้อย่างน่าพอใจ  จึงจัดแจง สั่งไปสองกล่องทันที และก็เริ่มการเดินทางแสวงบุญอีกครั้ง 

ผมเดินไปตามถนนพระอาทิตย์ไปทางธรรมศาสตร์ โดยหวังว่าที่ท่าพระจันทรืต้องมีกลุ่มเป้าหมายแน่นอนเพราะ ณ เวลานั้นมันช่างเป็นเวลาไพร์มไทม์ ของผู้คนไปรวมตัวกันอยู่แถวนั้น ( ประมาณ 19.00 น.)   แต่ไปแล้วก้ผิดคาด  ที่ท่าพระจันทร์มีแต่วัยรุ่นแนวๆ ยืนเลือกเสื้ออยู่กะมีน้องนักเรียนม.ต้นคนนึงกำลังเดี่ยวระนาดเสียงก้องกังวาน ตอนแรกกะว่าจะให้น้อง แต่ก็กลัวน้องจะเอาไม้ระนาดฟาดเอา อีกอย่างเห็นตรงที่ใส่ตังค์รายได้ของน้องแล้ว คงไม่คิดว่าน้องจะอยากกินไข่เจียวของพี่แน่ๆ  เลยตัดสินใจ ข้ามเรือไปฝั่งศิริราช ด้วยหวังว่า สถานที่ๆใกล้โรงพยาบาลต้องมี กลุ่มเป้าหมายที่เราต้องการ แต่ไม่ใช่เลย ...ไม่มี ...เหลือเชื่อมาก คนไทยไม่จนแล้วจริงๆ ผมเดินนทั่ววังหลัง ชักเหนื่อย แต่ก็เอาเถอะเดินอีกสักหน่อยไปทางวัดระฆัง ข้ามสะพานลอย เดินเข้าซอยผ่านหน้าโรงพยาบาลธนบุรี ที่หน้าโรงพยาบาลธนบุรี มีคนพิการนั่งกลางฟุตบาทขาย แคปหมูอยู่ ผมเลยทำทีว่าไปซื้อแค๊ปหมู สองห่อ  แล้วก้จะได้ เอาข้าวไข่เจียวให้เขาไป ส่วนเราก้ได้อุดหนุนเค้าด้วย ที่ไหนได้เขาไม่รับ ...เท่ากับว่าเราได้เพิ่มกับข้าวมาอีกหนึ่งอย่างโดยทันที - -"

เดินทะลุซอยโรงพยาบาลธนบุรีออกมา ก็มานั่งพักตรงป้ายรถเมลตลาดพรานนก นั่งมองสะพานลอยข้ามถนน ในใจคิดหรือว่ากุ จะทิ้งข้าวกล่องไว้บนสะพานลอยดีว้า..แต่แล้วในที่สุดก้ไม่ทำ หันไปขึ้นรถเมล กะไปตายรังที่บ้านยอมแพ้

ระหว่างทางตรงโพธิ์สามต้นดันไปเห็นว่าวัดใหม่พิเรนทร์ มีงานวัด ...ใช่เลย งานวัดต้องมีทาร์เก็ตกรุ๊ปของเราแน่ๆ  เพราะมีชิงช้าสวรรค์ เครื่องเล่นมากมาย..มีพระสวด  งานบุญต้องมีขอทานแน่ๆ ผมเชื่อแบบนั้นจึงกระโดดลงรถทันที  ผลปรากฏว่า นอกจากไม่มีขอทานแล้วผมต้องไปอยุ่ท่ามกลางเด้กแว้นและเด็กสก้อยจากหลายสถาบัน ประหนึ่งว่างานวัดนี้จัดมาเพื่อเป็นสถานที่ต่อสู้กันแบบในเรื่องดราก้อนบอล  ผิดหวังอย่างแรง ตอนนั้นท้องเริ่มหิว  เดินออกจากวัดไม่รู้เอาไงต่อ แต่แล้วทันดนั้นเอง ผมก้ได้พบกับ สองตายายตาบอด นั่งอยู่มุมเสาท่ามกลางผู้คนมากล้นในคืนหลอกลวง ของเด็กแว้นและสาวสก้อย  ไม่รอช้ารีบปรี่เข้าไปถาม ตากะยาย ด้วยที่ว่า ตากะยายมองไม่เห็นว่าผมเอาอะไรไปใส่มือตา ได้แต่บอกว่า  " นี่ข้าวกล่องนะครับ ผมให้ตากะยายไว้ทานนะครับ "  ถ้าตากะยายรู้ว่าในกล่องข้าวเป็นข้าวไข่เจียวอาจจะผิดหวังก้ได้ ..อ่อ แต่น่าจะไม่เพราะผมแถมแค๊ปหมุไปด้วย  ถือว่าหรุหราพอสมควร  หลังจากนั้นก้เดินข้ามสะพานลอย กลับบ้านอย่างระโหยโรยแรง

ครั้งล่าสุดของการเดินแสวงบุญ คือวันนี้
ด้วยการที่มีประสบการณ์จากครั้งที่แล้ว  พบว่า หากเดินเรื่อยเปื่อย จะเมื่อยและเสียเวลาเอามากๆ  ครั้งนี้เลยวางแผนว่าซื้อข้าวไข่เจียวแล้วเดินดิ่งไปสนามหลวงเลย จบ !!!
แต่มันไม่ง่ายแบบนั้น เพราะคราวนี้สนามหลวง ทุกคนอิ่มของจริง  ไม่มีคุณยาย เหมือนครั้งแรก ผมเลย ต้องเดินมาทางท่าช้าง  ผ่านหน้าศิลปากร เดินเลียบกำแพงวัดพระแก้ว จนถึงท่าเตียน ข้ามเรือ ไปวัดอรุณ เดินเลาะออกมาเจอ โพธิ์สามต้น ...เห้ยโพธ์สามต้นอีกแล้ววววว ..ขนาดนั่งพิมพ์ตอนนี้ยังตกใจเลยไปๆมาๆเดินไกลกว่าคราวที่แล้วอีกเวรกรรม  ที่สำคัญ วัดใหม่พิเรทร์ไม่มีงานวัดแล้วด้วยสิ ตายายตาบอดก้ไม่อยู่ด้วย  ผมเลยนั่งแอ้งแม้งอยู่ป้ายรถเมล์ อยุ่พักใหญ่เพราะมันเหนื่อยมันเมื่อยขาจริงๆ ไม่รู้เอาไง กระโดดขึ้นกะปีอ หวังกลับบ้านลงป้ายคาร์ฟู  ในรถมีนักศึกษานมาสามคน ชายหนึ่ง หญิงสอง  ประกอบด้วย ผัวหนึ่ง เมียหนึ่ง เพื่อนเมียหนึ่ง  ที่ต้องเรียกผัวเมียเพราะมันเรียกตัวมันว่าเป็นเมียจริงๆ
...........จบช่วงคั่นโฆษณา  สุดท้ายก็ลงป้ายรถเมล์หน้าบ้าน แล้วก็คิดว่าเดินไปสี่แยกบ้านแขกอีกนิดเหอะว้า เพราะทุกเช้าผมจะเจอขอทานคนนึงอยู่ตรงสี่แยกเลย   ผมก็เดินฝ่าดงนักศึกษามากมายทั้งชายหญิง จนถึงสี่แยก  ปรากฏว่าเค้าหายไป !!!

ผมเลยได้แต่ เดินกลับทางเดิมหวังเข้าบ้านพร้อมข้าวไข่เจียว แต่ที่ไหนได้ ขอทานที่ผมเดินไปหาที่สีแยก มานั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์หน้าปากซอยเลย ย้ำว่าหน้าปากซอยเลย (- -" ฮึ่ยยยยยย)  ผมก้เลยเดินเข้าไปตามสเต็ป แต่แล้วคุณตาคนนั้นไม่ตอบอะไร แต่ยกมือขึ้นมาโบกมือบ๊ายบายให้ซะงั้น ..แปร่ววว สรุปคือไม่รับ  ผมเลยกลับตัวหันไปซื้อน้ำเต้าหู้เข้าบ้านพร้อมไข่เจียวที่สุดท้ายก็ไปจบที่ท้องไอ้ม่อน เด็กแถวบ้านแทนแล้วนี่ก้เป็นการเดินแสวงบุญ ทั้งหมดที่เกิดขึ้นจริง เมื่อยจริง  ไม่ใช้แสตนอินใดๆทั้งสิ้นของผมเอง