TEEETALK

ห้องที่มีหน้าต่างแต่มองไม่เห็นท้องฟ้า 00.08 น. 27/02/2551

ผมมีห้องที่มีหน้าต่างบานเลื่อน

มันเปิดออกไปได้กว้าง

แต่ไม่สามารถมองเห็นท้องฟ้าได้

ผมแทบจะลืมไปแล้วว่าเสียงฝนตกยามค่ำคืนเป็นยังไง

ทุกคืนผมนอนอยู่ในกล่องใบเล็กที่วางอยู่ในกล่องใบใหญ่อีกที

ข้างในห้องเงียบมาก

มันเพรียบพร้อมไปด้วยความสะดวกสบาย

ทั้งแอร์ ทีวี เครื่องเสียง คอมพิวเตอร์ หนังสือ ดินสอ หมอน และผ้าห่ม

แต่ผมก็ดูทีวีน้อยมาก เครื่องเสียงก็เช่นกัน

ผมมีหนังสืออยู่ข้างหมอนที่ผมนอน

ซึ่งเป็นหนังสือที่ผมชอบทั้งนั้น

แต่ผมก็ยังอ่านมันไม่จบซักเล่ม

แต่หนังสือเหล่านี้ก็ทำให้ผมหลับสบายบ่อยครั้ง

ผมไม่ค่อยถูกกับหมอนนัก หาที่ถูกใจได้ยาก

เปลี่ยนมากี่ใบต่อกี่ใบ

มันก็ยังทำให้ผมปวดคอเสมอ

บางใบทำให้ปวดด้านซ้าย

บางใบทำให้ปวดด้านขวา

บางทีลามไปถึงหลังเลยก็มี

ก่อนนอนผมชอบที่จะนอนแผ่

แผ่...แบบไร้พันธะใดๆ

ไม่ต้องมีหมอนหนุน ไม่ต้องมีหมอนกอด

มีเพียงร่างกายที่จะจมลงสู่ความสงบ

ผมหลับตานอนกางแขน ขา ออกเล็กน้อย

ฟังเสียงตัวเอง และจินตนาการถึงหัวใจที่กำลังสูบฉีดเลือด

หล่อเลี้ยงร่างกายที่กำลังแน่นิ่ง

มีเพียงลมหายใจเท่านั้นที่เคลื่อนไหว

วิธีนี้คงเป็นท่าฝึกโยคะท่าใดท่าหนึ่งที่ผมจำไม่ได้

ผมไม่รู้มันดีต่อร่างกายตรงไหน

แต่มันดีต่อจิตใจก่อนเข้านอน

ห้องที่มีีหน้าต่างแต่มองไม่เห็นท้องฟ้า

ทำให้ผมอยู่ใจกลางของบ้าน

ผมจึงถูกห่อหุ้มไว้อย่างมิดชิด และยากที่จะมีอะไรมารบกวน

แต่บางทีผมก็อยากเห็นแสงจันทร์

อยากได้กลิ่นฝน

ในยามที่ผมหลับอยู่เหมือนกัน

edit @ 4 Mar 2008 22:46:38 by TEEEE